Η πανσέληνος του Τρυγητή


Φεγγάρι ολόγιομο, μάθε στους ανθρώπους το θάνατο, για να φοβηθούν, για να θυμηθούν το χρόνο που περνά, για να εκτιμήσουν αυτά που έχουν για να σταθούν πλάι στη θάλασσα και να κοιτάξουν λίγο γύρω τους. Τότε θα ανθήσουν πάλι τα τραγούδια τους, θα ανοίξουν οι αγκαλιές τους, τα φιλιά τους θα γίνουν δυνατά, οι έρωτες Θα έχουν κάποιο νόημα και οι φιλίες των αγοριών Θα αποκτήσουν και πάλι τα μυστικά τους.

Φεγγάρι ολόγιομο, μη μας αφήνεις μόνους, σκύψε και φίλησε το μαρμαρωμένο μέτωπο της πολιτείας για να ξυπνήσει η μουσική, να ανοίξουν παράθυρα και οι πόρτες των νοικοκυραίων κι οι άνθρωποι να βγουν ξυπόλητοι πιασμένοι χέρι χέρι, στην απογευματινή τους βόλτα.

Φεγγάρι ολόγιομο, τρόμαξε τους νέους, δείξτε τους την ερημιά των γηρατειών, φώτισε με φόβο τα γυάλινα μάτια τους, στόλισε με λάμψεις τα μαλλιά τους, δώσε τους Θάρρος να πράξουν αυτά που επιθυμούν, γυμνούς σπρώξε τους στη Θάλασσα μέσα τα μαύρα κι ασημένια νερά σου.

Φεγγάρι ολόγιομο, κάμε τους άγριους ήχους να σωπάσουν, σβήσε τα χρώματα από τα ρούχα των ανθρώπων, ασήμωσε τα πρόσωπά τους με σιωπή, πάγωσε τη δυστυχία της ζωής τους κι ύστερα φέρε από το βουνά δροσερά αεράκι ελευθερίας κι άστους εκεί αιχμάλωτους στις Θέσεις τους να νοσταλγούν την ευτυχία.
Φεγγάρι ολόγιομο, άφησε ελεύθερα μονάχα τα παιδιά, να παίζουν τα παιχνίδια τους πάνω στα χώματα, να κρύβονται μέσ’ στις γωνιές, να τρέχουν πάνω-κάτω πριν τα κρατήσουν οι μανάδες τους πάνω από τα σκοτεινά πηγάδια, για να τους δείξουν το μέλλον τους μέσα στο βυθό.

Φεγγάρι ολόγιομο, βοήθησε αυτούς που σκέφτονται μέσα στη μοναξιά να μην χάσουν τον νου τους. Φέρουν απάνω τους το βάρος του κόσμου κι αυτό δεν συμφέρει. H αλήθεια διώχνει μακριά τους ανθρώπους κι εκείνοι που σκέφτονται μέρα τη μέρα γίνονται στάχτη. Στείλε τους μαύρο πουλί να κουρνιάσει στον ώμο τους και φίλησε τα μάτια τους με τη μαγεία του φωτιάς σου.
Στη θάλασσα μέσα οι άντρες ψαρεύουν, οι γυναίκες πίσω στολίζονται, τα παιδιά ιδρώνουν πάνω στα ποδήλατά τους, κανείς δεν ακούει τις ειδήσεις. 0 επιτάφιος του πλήθους Θα βγει και πάλι μέσ’ στους δρόμους της μυρωμένης νύκτας να κάνει τα ίδια εκείνα, τα κοινά και τα συνηθισμένα.

Φεγγάρι ολόγιομο, ώρα ελληνική που το σύμπαν φωνάζει «Ζήστε!». Κι αν σας μιλώ για το φεγγάρι, είναι γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να μην το συνηθίσατε!
(Γ. Μανιώτη)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s